Metoda McKenzie

drukuj

Metoda McKenzieMetoda McKenziego powstała w trakcie pracy nowozelandzkiego fizjoterapeuty Robina McKenzie w latach pięćdziesiątych. Od rozpoczęcia praktyki w 1953 w Wellington zainteresował się on szczególnie leczeniem bólu odcinka lędźwiowego kręgosłupa.

Swoje badania i praktykę kontynuował w klinikach Cyriaxa, Stoddarda, Maitlanda, Maigne'a oraz Kaltenborna. Rozwijał i doskonalił swój system przez lata eksperymentów klinicznych z tysiącami pacjentów cierpiących na ostre bóle kręgosłupa i pokrewne symptomy.

W początkowych latach praktyki Robin McKenzie odkrył, że pacjenci z pewnymi określonymi symptomami odczuwają natychmiastową ulgę po wykonaniu serii specyficznych ruchów, a w niektórych przypadkach również po przyjęciu pewnych statycznych pozycji ciała.

Już w roku 1981 w swej publikacji The Lumbar Spine Robin McKenzie tłumaczył hipotetycznie, że zjawisko wycofywania i pojawiania się objawów związane jest z właściwym bądź niewłaściwym przemieszczaniem się jądra miażdżystego. Jego przemieszczanie się może być wywołane poprzez określone ruchy powtarzalne lub pozycje statyczne, gdy zachowana jest ciągłość zewnętrznej ściany pierścienia włóknistego, a więc gdy nie uległ uszkodzeniu system hydrostatyczny dysku. To przemieszczanie się jądra miażdżystego wraz z ruchami i pozycjami dwóch sąsiednich kręgów nazwano wewnątrzdyskowym modelem dynamicznym.

Najnowsze badania przeprowadzone w USA potwierdziły w pełni dużą wartość diagnostyczną metody McKenziego. Badania te polegały na porównaniu oceny klinicznej dokonanej wg protokółu McKenziego z obiektywną oceną dokonaną poprzez połączenie diagnostycznej dyskografii (Diagnostic Disc Injection - DDJ) z badaniem rezonansem magnetycznym.

Zadaniem badającego protokołem McKenziego było:

  • Określenie, czy ból jest dyskopochodny.
  • Identyfikacja poziomu, z którego pochodzi ból.
  • Określenie, czy zachowana jest ciągłość pierścienia włóknistego.
  • Określenie umiejscowienia i kształtu wewnątrzdyskowego pęknięcia pierścienia.

Wnioski po badaniu klinicznym były następnie weryfikowane w formie próby ślepej obiektywnym badaniem dyskograficznym w połączeniu z rezonansem magnetycznym. Zgodność ocen w poszczególnych punktach (1 - 4) wahała się od 86 do 97%, co potwierdziło olbrzymią precyzję diagnostyczną metody McKenziego.

Należy tutaj podkreślić, że to właśnie krążek międzykręgowy jest wg dzisiejszej wiedzy głównym generatorem bólu ( wg Jurgena Kraemera 92.8% zespołów bólowych kręgosłupa jest dyskopochodnych ) i umiejętne rozpoznanie kliniczne z precyzyjnym określeniem typu uszkodzenia jest podstawą skutecznej terapii przyczynowej. W terapii metodą McKenziego posługujemy się szeroką gamą czynników czysto mechanicznych od tych generowanych siłami samego pacjenta ( indywidualnie dobrany program ćwiczeń zależnie od rodzaju zespołu bólowego oraz od etapu leczenia) do rozmaitych procedur czysto manualnych, a więc mobilizacji i wyjątkowo rzadko manipulacji, zawsze według zasady stopniowania.

Nadrzędnym jednak celem metody jest ograniczenie liczby nawrotów realizowane poprzez szczegółową edukację pacjenta oraz poprzez wyzwolenie w pacjencie akceptacji przejęcia odpowiedzialności za leczenie na niego samego.

Podsumowanie-metoda McKenziego-co to takiego?

  • Nadrzędnym celem jest zabezpieczenie pacjenta przed nawrotami.
  • Edukacja pacjenta i uniezależnienia od profesjonalistów.
  • System, w którym w terapii wykorzystuje się czynniki mechaniczne generowane siłami samego pacjenta

Korzyści:

  • Precyzja diagnostyczna dająca możliwość szybkiej selekcji pacjentów na tych, których ból ma tło mechaniczne i tych których podejrzewamy o tło niemechaniczne.
  • Precyzyjne, indywidualne podejście do terapii zależne od rodzaju mechanicznego zespołu bólowego oparte w pierwszej kolejności na odpowiednio dobranym ćwiczeniu (nie zestaw ćwiczeń równy dla wszystkich!) - wysoki poziom bezpieczeństwa metody.
  • Niskie koszty diagnostyki i leczenia
  • zmniejszenie ilości drogich badań diagnostycznych,
  • generowanie niezależności pacjentów, ich edukacja jako główny aspekt profilaktyki
  • unikanie leczenia farmakologicznego (leczenie objawowe) i niestosowanie fizykoterapii
  • zmniejszenie nawrotów do 20-30% (nie ma nawrotu - nie ma konieczności badań diagnostycznych, konieczności leczenia, nie ma absencji chorobowej.

Więcej informacji na stronie Instytutu McKenziego Polska: www.mckenzie.pl