Metoda Cyriax
drukujTermin "Medycyna Ortopedyczna" pochodzi od Dr J. Cyriax'a. To on poświęcił całe swoje życie tworząc metodę diagnostyczną, którą przez swoją prostotę możemy uznać za genialną.
Przez zaproponowany w metodzie wywiad i badanie kliniczne uzyskujemy kompletną informacje na temat badanego pacjenta. Symptomy i objawy są interpretowane i skatalogowane w formie "wzorców klinicznych".
"Wzorzec kliniczny" jest szczególnym zachowaniem się zaburzeń lub grup zaburzeń. Dla wielu zaburzeń metoda oferuje lokalne, bezpośrednie, sprawne i korzystne ekonomicznie leczenie. Różnicowanie można przeprowadzić przez szczegółowy wywiad i badanie funkcjonalne.
Myśląc klinicznie zgodnie z zasadmi medycyny ortopedycznej wg Cyriax'a mamy doskonałe możliwości diagnostyki różnicowej. Tylko wtedy można zastosować prawidłowe leczenie.
Dokładną lokalizacje podrażnionych struktur można poznać albo przez obecność objawów lokalizujących albo przez palpację.
W tak łatwy sposób można przejść do diagnozy takiej jak "zapalenie ścięgna m. supraspinatus leżące na przyczepie mięśnia i dokładniej na włóknach powierzchownych". Wówczas możemy mówić o szczegółowej diagnozie.
Tylko wtedy możliwe jest precyzyjne leczenie. Tylko wtedy nasze leczenie daje najczęściej maksimum skuteczności przy minimum terapii.
Zasady medycyny ortopedycznej mają zastosowanie nie tylko w stawach obwodowych, ale również przy podrażnieniach kręgosłupa we wszystkich zmianach i intensywności.
Możemy zróżnicować i zastosować równocześnie dopasowane leczenie dla każdej patologii, m.in.:
- Zapalenia ścięgien, a kaletek
- Zmiany zwyrodnieniowe, wolne ciałka stawowe
- Zapalenia stawu reumatyczne, mechaniczne
- Dolegliwości bólowe kręgosłupa
- Niestabilności, stenoza kręgosłupa
- i.t.d.
Jak przebiega diagnostyka i terapia (na przykładzie barku)?
Jeśli badamy staw barkowy to nadrzędnym elementem badania są informacje które udziela w czasie wywiadu pacjent. Proste, klasyczne pytania.
Między innymi interesuje nas wiek pacjenta, lokalizacja dolegliwości (na początku - obecnie), kiedy i jak rozpoczęły się dolegliwości (uraz, nagle, stopniowo), jaka była ewolucja dolegliwości. Te informacje daja nam już odpowiedź z jakim rodzajem dolegliwości mamy do czynienia; czy dolegliwości moga być spowodowanie uszkodzeniem dysku w odcinku szyjnym, czy może procesem zapalnym w stawie wywołanym przeciążeniem lub urazem. Następnie przechodzimy do zweryfikowania naszej hipotezy z wywiadu wykonując szereg prostych testów ruchów biernych jak również aktywności przeciwko oporowi. Pozwoli nam to na ewentualną reprodukcje objawów z którymi pacjent do nas przyszedł i potwierdzenie hipotezy z wywiadu.
Test w czasie którego doszło do wywołania objawów odpowiada za prowokację ściśle określonych struktur. Daje nam to z kolei możliwość postawienia bardzo szczegółowej diagnozy, która struktura wywołuje niepokojące nas objawy, a co za tym idzie mamy możliwość podjęcia celowanego leczenia.
Dlatego w porównianiu do standardowych metod leczenia diagnostyka i leczenie wg zasad Medycyny Ortopedycznej wg Cyriaxa jest bardzo przejrzyste, dając możliwości szybkiego, skutecznego leczenia.
Diagnoza PHS czy zespół bolesnego barku daje nam tylko ogólną informację o tym, że pacjent przyszedł do nas z dolegliwościami w okolicy barku. Opierając się na takiej diagnozie nie jesteśmy w stanie zastosować celownego leczenia. Musimy leczyć ogólnie wszystkie struktury okolicy barku. Nasze szanse na powodzenie terapii są niestety małe ponieważ w okolicy barku znajduje się dużo struktur (torebka stawowa, kaletki maziowe, mięśnie, więzadła), również do okolic barku może promieniować ból z innych rejonów ciała (przepuklina dysku odcinka szyjnego kręgosłupa). Dla każdego rodzaju struktur dopasowany jest specyficzny sposób leczenia.
I tak na przykład, kiedy dolegliwości umiejscowione są w ramieniu, a jedynym wynikiem badania (w standardowym badaniu mamy 12 testów) jest bolesny test oporowy dla ruchu odwiedzenia kończyny górnej będziemy mieli do czynienia z uszkodzeniem mięśnia nad grzebieniowego. Jeśli w badaniu stwierdzimy również bolesny łuk (bolesny sektor pomiędzy bezbolesnymi sektorami ruchu) w czasie aktywnego uniesienia ramion to możemy postawić diagnozę uszkodzenie ścięgna mięśnia nad grzebieniowego w powierzchownych włóknach przyczepu tego mięśnia.
Teraz mając tak szczegółową diagnozę możemy podjąć precyzyjne leczenie wycelowane dokładnie w miejsce uszkodzenia.